یاد مرگ از دل های شما رفته و آرزوهای فریبنده جای آن را گرفته است و دنیا بیش از آخرت شما را تصاحب
کرده و متاع زودرس دنیا بیش از متاع جاویدان آخرت در شما نفوذ کرده است و دنیا زدگی، قیامت را از یادتان برده است.
همانا شما برادران دینی یکدیگرید،چیزی جز درون پلید و نیت زشت، شما را از هم جدا نساخته است،نه یکدیگر را یاری می دهید،نه خیرخواه یکدیگرید ،نه چیزی به یکدیگر می بخشید و نه به یکدیگر دوستی می کنید.
شما را چه شده است که با به دست آوردن متاعی اندک از دنیا شادمان می گردید!
و از متاع بسیار آخرت که از دست می دهید اندوهناک نمی شوید!
اما با از دست دادن چیزی اندک از دنیا مضطرب شده که آثار پریشانی در چهره ها آشکار می گردد و بی تابی می کنید،گویا این دنیا محل زندگی جاودان شما و وسائل آن برای همیشه از آن شماست .
چیزی شما را از عیب جوئی برادر دینی باز نمی دارد،جز آنکه می ترسید مانند آن عیب را در شما به رختان کشند. در بی اعتنائی به آخرت و دوستی دنیا یکدل شده اید و هر یک از شما دین را تنها بر سر زبان می آورید و از این کار خشنودید،همانند کارگری که کارش را به پایان رسانده و خشنودی مولای خود را فراهم کرده است .
ترجمه ی خطبه ی 113
